Blog
Blog Esther 20200421 LI

De ups en downs van het thuiswerken

Thuiswerken kan heerlijk zijn. Maar je kunt er ook knettergek van worden. Collega Esther weet er alles van.

De ene dag…..

“Ik haal de gedetineerde mijn huiskamer in,” zeg ik tegen mijn man.
“Het voelt niet goed”, voeg ik daar aan toe. Mijn man kijkt mij vragend aan.
“Hij ziet toch verder niets of niemand?” zegt hij.
“Nee, klopt” zeg ik. “Maar hij zou mijn zoon kunnen horen huilen als die onverhoopt toch veel te vroeg wakker wordt uit zijn middagslaapje. Hij zou mijn hond kunnen horen blaffen als er weer eens een pakketje wordt bezorgd.”

Ik ben niet klaar met zeuren:
“Ik heb ook onvoldoende verwerkingstijd wanneer ik, na een gesprek met een cliënt, van zolder naar beneden loop om mijn dochter te helpen haar skeelers aan te trekken. Normaal gesproken heb ik een ‘autorit’ de tijd om mijn rol als reclasseringswerker in te ruilen voor mijn rol als moeder. Nu zit daar soms maar een fractie van een seconde tussen,” klaag ik verder.

“Ik kan mijn cliënten niet voelen!”, roep ik iets te dramatisch.
…Nu kijkt mijn man helemaal verbaasd…
“Noem het een zesde zintuig, je onderbuikgevoel, het instinct. Dit wordt bij mij niet geactiveerd wanneer ik iemand via een beeldscherm ontmoet. Als ik geen hand kan schudden, geen vibe kan registreren of geen non-verbale lichaamstaal kan zien, omdat het beeld alleen uit ‘hoofd’ bestaat, dan ga ik niet ‘aan’. Ik voel ’m niet. En blijkbaar is dat mijn werktuig; voelen."

Waarschijnlijk is mijn man al afgehaakt. Ik ben inmiddels op dreef. Ik toets niet eens meer of hij nog wel luistert. Dit gesprek hebben we ook al eens eerder gevoerd.

“Ik kan mij niet concentreren in mijn eigen huis!” roep ik nu tegen niemand meer in het bijzonder. “Het kost zo veel energie!” klinkt mijn theatraal slotwoord. Ik zet kracht bij door mijzelf met mijn voorhoofd op de tafel waar ik aan zit te laten storten. Mijn man is langzaam achteruit de woonkamer uitgeslopen…

De andere dag…

“Wat is het fijn om van uit huis te kunnen werken, wat heerlijk dat ik geen reistijd heb!” roep ik enthousiast als ik de zonnige tuin in loop. “Geen file. Hoe leuk is het om vanuit mijn eigen huis mijn klanten te kunnen spreken. Wat fijn dat ik in binnen no time weer bij mijn kinderen ben en dat ik veel van ze mee krijg. Ik hoef mij even niet gespannen te voelen voor een gesprek!” zeg ik zalvend, meer tegen mezelf dan tegen de hond, want verder is er niemand. “Achter mijn scherm ben ik scherp en merk ik dat ik de confrontatie sneller aan ga met mijn cliënt. Ik sta volledig in mijn kracht, want wie doet mij wat!” zeg ik strijdlustig.

“Ik voel mij op mijn gemak in mijn eigen huis. Ik heb de eerste casuïstiek in pyjama al gehad. Niemand die het zag…”

Weer een dag…

Is het nou woensdag of donderdag…?

Ik mis mijn collega’s. Ik weet niet meer of ik een Webex-, Zoom- of een Microsoft Teams vergadering heb. En nu ben ik ingelogd in pyjama bij een Multi-Disciplinair Overleg van het Veiligheidshuis in plaats van een bijeenkomst met mijn eigen vertrouwde collega’s.

Halverwege dat MDO staat er een vriendinnetje van mijn dochter achter mij op het raam te rammen. “De bel doet het niet!”, schreeuwt ze met haar mond tegen mijn net gelapte raam geplakt.. (NEE! Die heb ik eraf gehaald om te kunnen werken).
Ondertussen zie ik een mail binnen komen dat mijn cliënt vastzit. Gerecidiveerd…..

Volgende dag...

Wat een heerlijk weer! 23 graden wat heerlijk dat ik nergens heen hoef! Bla bla bla

En zo vlieg ik van de ene emotie in de ander. Dan mis ik mijn collega’s en snak ik naar een week lang van 9 tot 5 op kantoor werken en weer de andere dag hoop ik stiekem dat dit het nieuwe werken wordt, omdat ik het heerlijk vind om mijn kinderen om mij heen te hebben.

Een beetje instabiel, theatraal en verwarrend is het voor mij. Maar dus ook weer rustgevend, uitdagend en mooi op zijn tijd…

Hoe is het thuis werken voor jullie? Having fun…?

foto Esther Vroegop.jpg

Esther Vroegop

Esther Vroegop

Esther Vroegop werkt bij Reclassering Nederland. Ze is reclasseringswerker advies in de regio Oost. Voor een beetje humor, realiteitszin en loze breinpauzes schrijft ze blogs. Met een vlotte pen, prachtige inkijkjes in de spreekkamer, reflecteert ze op haar werk.

Geplaatst op 21 april 2020